ــ تا حالا رفتی بین ابرا؟ نه؟ خُب، ببین اونها هیچی نیستن. منظورم اینه که دستتُ دراز کنی، هیچی گیرت نمیاد. ابرا منُ یادِ تو میندازن. یادِ «هیچی» گفتنهات. اونا هیچی هستن! ولی وقتی جمع بشن، میشن ابر. ابر چکار میکنه نازلی؟ مثلِ الانِ تو. گریه میکنه.

وقتی میبینمش، مغزم بهم دستور میده آدم حسابش نکنم.

حسِ کسی که عمران نخونده ولی سدسازی میکنه جلوی چشماش.

حتی به این هم فکر کردهام که مثلا هر دویمان پاندا باشیم. دیگر با دوسال سربازی رفتن، مرا یادت نمیرود. مگر اینکه بروی دنبالِ برگ برای غذا و دیگر برنگردی.

عایقی هست بینمان. نه هواست و نه حتی مادرت. دستمال انداختهای روی آن قسمتِ مغزت که ممکن است بگوید «هِی پسر! چه دخترِ خوبیه! دوستش داشته باشیم؟».